SAÍDE DO ARMARIO!!

A mín paréceme que Lobeira dóenos a moitos, pero non o manifestamos. Non estamos durmindo, pero sí anestesiados. Movémonos, pero ás agachadas. Falamos, pero baixiño. Se berramos, estamos roucos. Ollamos, pero detrás das ventás. Os lobeirenses AÍNDA NON SAÍMOS DO ARMARIO!! Xulio AD.-