Opinións
Se desexa publica-la súa opinión, non ten máis que redactala na web ou enviala por correo electrónico.
Aos que xa tén todos os instrumentos do seu lado, non fai falla defendélos. A mín gústame escrebir en papel branco. A prensa amarela déixoa para outros. Esí que, Lola, polo que leo, para tí está todo ben en Lobeira...Vállame Deus!! O Velorio para tí é un logro. Para mín é unha obra que chega con quince anos de retraso e porque a cousa xa non tiña volta de folla: o Alcalde en canto o pudo retrasar, retrasóuno. E rematóu a desfeita ca vergoñenta adxudicación do mesmo por catro reás. A estrada de San Xés vai a un ritmo de 700 m. cada dous anos: coiste paso en catro lexislaturas máis chegará a Silvares. Cando se fixo nova levóu a mitade de anos e noutros tempos (que para Lobeira eran millores, anque pareza mentira). Esto para tí tamén é un logro, non?. Mira Loliña...tápate, ca se che ve o plumeiro (por non mentar ningunha prenda íntima). Saúdos a todos.
Este escrito entrou como Opinión e refírese a un comentario de LOLA que aparece na nova titulada " FEITOS INADMISIBLES"
Ver na Voz de Galicia (edición de Ourense), paxina L12,o que pasa ca auga de Lobeira. Tal cual informóu eiquí Arsenio días atrás. Unha vergonza ou un delito?
Estoy totalmente de acuerdo con la opinión de que hemos de salir del armario. Lo que apunto adicionalmente es cómo hemos llegado a esta situación ? Quién reconoce que está sometido a un AMO que no le permite expresar su opinión? Para salir del armario hemos de aceptar que tenemos un problema, que estamos dentro; y eso lleva su tiempo.Sólo somos completamente libres en el pensamiento,en el resto de áreas la libertad se conquista y creo que se empieza logrando la independencia económica o de lo contrario pasas a ser un estómago agradecido que besa la bota de su amo.
A mín paréceme que Lobeira dóenos a moitos, pero non o manifestamos. Non estamos durmindo, pero sí anestesiados. Movémonos, pero ás agachadas. Falamos, pero baixiño. Se berramos, estamos roucos. Ollamos, pero detrás das ventás. Os lobeirenses AÍNDA NON SAÍMOS DO ARMARIO!! Xulio AD.-
Quiero pensar que hay solución y que ésta vendrá de la mano de los que residen de forma continuada en LOBEIRA y que LOBEIRA LES DUELE.
Mucha suerte a los que lo intentan porque no lo tienen nada fácil.